Pope St Pius V
Anno incarnationis dominae millesimo quingentisimo sexagisimo nono, quinto
kalendis Martii,
Pius Episcopus Servus Servorum Dei, ad
futuram rei memoriam
Regnans in excelsis, cui data est omnis in coelo et
in terra potestas, unum sanctam Catholicam et apostolicam ecclesiam, extra
quam nulla est salus, uni soli in terris, videlicet apostolorum principi
Petro, Petrique successori Romano pontifici, in potestatis plenitudine
tradidit gubernandam. Hunc unum super omnes gentes, et omnia regna principem
constituit, qui evellat, destruat, dissipet, disperdat, plantet, et
aedificet, ut fidelem populum mutuae charitatis nexu constrictum in unitate
spiritus contineat, salvumque et incolumem suo exhibeat salvatori. Quo
quidem in munere obeundo, nos ad praedictae ecclesiae gubernacula Dei
benignitate vocati, nullum laborem intermittimus, omni opera contendentes,
ut ipsa unitas, et Catholica religio (quam illius author ad probandum suorum
fidem, et correctionem nostram, tantis procellis conflictari permisit)
integra conservetur. Sed impiorum numerus tantum potentia invaluit, ut
nullus iam in orbe locus sit relictus, quem illi pessimis doctrinis
corrumpere non tentarint; adnitente inter caeteros, flagitiorum serva
Elizabetha praetensa Angliae regina, ad quam veluti ad asylum omnium
infestissimi profugium invenerunt. Haec eadem, regno occupato, supremi
ecclesiae capitis locum in omni Anglia, eiusque praecipuam authoritatem
atque iurisdictionem monstrose sibi usurpans, regnum ipsum iam tum ad fidem
Catholicam, et bonam frugem reductum, rursus in miserum exitium revocavit.
Usu namque verae religionis, quam ab illius desertore Henrico VIII olim
eversam, clarae memoriae Maria regina legitima huius sedis praesidio
reparaverat, potenti manu inhibito, secutisque et amplexis haereticorum
erroribus, regium consilium ex Anglica nobilitate confectum diremit;
illudque obscuris hominibus haereticis complevit, Catholicae fidei cultores
oppressit, improbos concionatores atque impietatum administros reposuit.
Missae sacrificium, preces, ieiunia, ciborum delectum, coelibatum, ritusque
Catholicos abolevit. Libros manifestam haeresim continentes toto regno
proponi, impia mysteria, et instituta ad Calvini praescriptum a se suscepta
et observata, etiam a subditis servari mandavit. Episcopos ecclesiarum,
rectores, et alios sacerdotes Catholicos suis ecclesiis et beneficiis
eiicere, ac de illis, et aliis rebus ecclesiasticis in haereticos disponere,
de ecclesiae causis decerenere ausa. Praelatis, clero, et populo, ne Romanam
ecclesiam agnoscerent, neve eius praeceptis sanctionibusque canonicis
obtemperarent, interdixit; plerosque in nefarias leges suas venire, et
Romani pontificis auctoritatem atque obedientiam abiurare, seque solum in
temporalibus et spiritualibus dominam agnoscere, iureiurando coegit; poenas
et supplicia in eos qui dicto non essent audientes imposuit, easdemque ab
iis, qui in unitate fidei et praedicta obedientia perservarunt, exegit;
Catholicos antistes et ecclesiarum rectores in vincula coniecit, ubi multi
diuturno languore et tristitia confecti, extremum vitae diem misere
finierunt. Quae omnia cum apud omnes nationes perspicua et notiora sint, et
gravissimo quamplurimorum testimonio ita comprobata, ut nullus omnino locus
excusationis, defensionis, aut tergiversationis relinquatur, nos
multiplicantibus aliis atque aliis super alias impietatibus et facinoribus,
et praeterea fidelium persecutione, religionisque afflictione, impulsu et
opera dictae Elizabethae quotidie magis ingraviscente; quoniam illius animum
ita obfirmatum atque induratum intelligimus, ut non modo pias Catholicorum
principum de sanitate et conversione preces monitionesque contempserit, sed
ne huius quidem sedis ad ipsam hac de causas nuncios in Angliam traiicere
permiserit, ad arma iustitiae contra eam de necessitate conversi, dolorem
lenire non possumus, quod adducamur in unam animadvertere, cuius maiores de
republica Christiana tantopere meruere. Illius itaque authoritate suffulti,
qui nos in hoc supremo iustitiae throno, licet tanto oneri impares, voluit
collocare, de apostolicae potestatis plenitudine declaramus praedictam
Elizabetham haereticam, et haereticorum fautricem, eique adhaerentes in
praedictis, anathematis sententiam incurrisse, esseque a Christi corporis
unitate praecisos. Quin etiam ipsam praetenso regni praedicti iure, necnon
omni et quocunque dominio, dignitate, privilegioque privatam; et item
proceres, subditos, et populos dicti regni, ac caeteros omnes, qui illi
quomodocunque iuraverunt, a iuramento huiusmodi, ac omni prorsus dominii,
fidelitatis, et obsequii debito, perpetuo absolutos, prout nos illos
praesentium auctoritate absolvimus; et privamus eandem Elizabetham praetenso
iure regni, aliisque omnibus supradictis. Praecipimusque et interdicimus
universis et singulis proceribus, subditis, populis, et aliis praedictis, ne
illi eiusve monitis, mandatis et legibus audeant obedire. Qui secus egerint,
eos simili anathematis sententia innodamus. Quia vero difficile nimis esset,
praesentes quocunque illis opus erit perferre, volumus ut earum exempla,
notarii publici manu, et praelati ecclesiastici, eiusve curiae sigillo
obsignata, eandem prorsus fidem in iudicio, et extra illud ubique gentium
faciant, quam ipsae praesentes facerent, si essent exhibitae vel ostensae.
Datum Romae apud Sanctum Petrum, anno incarnationis dominae millesimo
quingentisimo sexagisimo nono, quinto kalendis Martii, pontificatus nostri
anno quinto.
